Een blik in de achteruitkijkspiegel werpen, betekent de ogen openen voor een ziekenhuis dat sinds 18 maanden niet meer hetzelfde is. COVID-19 heeft een enorme druk op onze sector gelegd. De ziekenhuizen werden geconfronteerd met de massale toestroom van patiënten die door het virus waren getroffen. Alles raakte ontregeld in enkele dagen tijd: diagnose en behandeling van andere ziekten, beschikbaarheid van zorgprofessionals, logistieke bevoorradingsketen, financiering van het gezondheidszorgsysteem en de perceptie van de bevolking ten aanzien van onze sector.
Op deze plotse ontregelingen hebben de actoren van het ziekenhuislandschap geantwoord met een ongeëvenaard moed en een vindingrijkheid zonder grenzen. Een fysieke consultatie geannuleerd? Laten we overschakelen op teleconsultatie! Een verzadigde capaciteit op intensieve zorgen? Laten we nieuwe zorgafdelingen openen dankzij collega’s die zich herorganiseren! Geen mondmaskers meer? Laten we een nieuw sterilisatieprotocol ontwikkelen! Een drastische vermindering van de ziekenhuisfinanciering? Laten we een systeem van uitzonderlijke interventies opzetten!
De vraag blijft onopgelost: hoe van voorlopig naar permanent gaan?
Die voorlopige antwoorden, hoe mooi en innoverend ook, kunnen niet als bij toverslag worden omgezet in definitieve oplossingen. Het project is gigantisch groot. Hoe digitalisering op een harmonieuze manier integreren, zonder patiënten aan de kant te laten staan, noch onze ziel te verkopen aan de internetgiganten? Hoe opnieuw zin geven aan onze teams en hoe nieuwe roepingen creëren? Hoe degelijke bevoorradingsketens opnieuw opstarten? Hoe een financieringsmodel herdefiniëren dat meer oog heeft voor kwaliteit en toegankelijkheid en minder voor zorgconsumptie per eenheid?
De toekomst is een lang verleden
Het aanbrengen van antwoorden, zelfs onvolmaakte, vereist dat iedereen een stap in de richting van de andere zet om hem beter te begrijpen. We kunnen veel leren uit onze ziekenhuisgeschiedenis, evenals uit die van de buren. Laten we inspiratie vinden in onze successen, in die van anderen, om het ziekenhuis van de toekomst te bouwen. Om niet stil te staan bij deze slogan, hoe verleidelijk ook, hebben we de eerste barometer van Hospitals.be gelanceerd.
In dit nummer vindt u wat we eruit kunnen leren, en dat zijn evenveel uitnodigingen voor de toekomst. Een voorbeeld? Hoe kunnen we wachttijden vermijden, terwijl van het ziekenhuis geografische toegankelijkheid wordt verwacht? Heel wat ons omringende landen hebben zich vastgereden in die opdracht …
Uit onze wendbaarheid en ons vermogen om te innoveren zullen de kwaliteit en de snelheid van onze antwoorden voortkomen. Zodat het ziekenhuis die geruststellende lichtbron blijft die men van ver ziet branden, dag en nacht, in weer en wind. Zodat, zoals Giuseppe Tomasi di Lampedusa schreef, “alles moet veranderen opdat niets verandert”.
[1] De Italiaanse auteur en aristocraat Giuseppe Tomasi, prins van Lampedusa, hertog van Palma, baron van Montechiaro en della Torretta, grande di Spagna, geboren op 23 december 1896 in Palermo (Sicilië) en overleden op 23 juli 1957 in Rome, schreef één roman, 'Il Gattopardo', vertaald in het Nederlands als 'De tijgerkat'.
